Μ' αρέσει η επαφή με τους ανθρώπους! Μ' αρέσει να συναναστρέφομαι με αυτούς... Να γνωρίζω και να σκιαγραφώ χαρακτήρες...
Πάντα ήμουν εκ φύσεως κοινωνική και φρόντιζα πάντα να έχω γύρω μου φίλους, γνωστούς...έναν αξιοθαύμαστο περίγυρο, όχι για το φαίνεσθαι αλλά γιατί ένιωθα πάντα την ανάγκη να πάρω και να δώσω...
Υπάρχουν δεσμοί με ανθρώπους που γίνονται όλο και πιο δυνατοί με τον καιρό και άλλοι που χαλαρώνουν, όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο αλλά γιατί οι ίδιοι αλλάζουμε και μαζί και οι ανάγκες μας.
Κατά συνέπεια αλλάζουν και οι επιλογές μας. Και αποκτούμε φοβίες...φοβίες που δε μπορούμε να τις αποδεχτούμε εύκολα αλλά ούτε και να τις αποφύγουμε γιατί προέρχονται από τις εμπειρίες που οι ίδιες αυξάνονται με τα χρόνια και με τα βιώματα.Και τότε ξαφνικά γινόμαστε καχύποπτοι με τους ανθρώπους..και αυτούς που δεν ξέρουμε αλλά ακόμα χειρότερα με αυτούς που ξέρουμε! Και με τους δεύτερους πολλές φορές απογοητευόμαστε, γιατί η εικόνα που έχουμε σχηματίσει γι' αυτούς διαστρεβλώνεται και χαλάει η ισορροπία που με νύχια και με δόντια προσπαθούσαμε να κρατήσουμε.
Το θέμα είναι ότι όλα αυτά είναι θεμιτά και αναμενόμενα γιατί οι ίδιοι αλλάζουμε...οι εποχές αλλάζουν...αλλάζουν και οι ανάγκες.Και καθώς μέσα σε όλο αυτό το μπάχαλο προσπαθώ να βρω τον εαυτό μου, ανακαλύπτω (προς μεγάλη μου έκπληξη) ότι είμαι πιο ρομαντική απ' όσο νόμιζα ή απ' όσο ήθελα να δείχνω! και πιστεύω ακόμα στην ανιδιοτελή αγάπη, (στον έρωτα τον τελευταίο καιρό) και στη φιλία! Και θέλω οι φίλοι μου να μ΄ έχουν ακόμα ανάγκη...κι εγώ αυτούς! Όχι για να εκπληρώσω εγωιστικές επιθυμίες, αλλά γιατί πιστεύω ότι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα!
Ακόμα κι αν ο κόσμος γκρεμίζεται γύρω μου, εγώ θέλω να συνεχίσω να πιστεύω στους ανθρώπους! Και όταν κατακρίνω, κατακρίνω τις πράξεις τους! Όχι τους ίδιους! Την προσωπικότητα δεν έχει δικαίωμα να την κρίνει κανείς! Για τις πράξεις μας κρινόμαστε, επιβραβευόμαστε και τιμωρούμαστε. Όχι επειδή είμαστε αυτό που είμαστε! 
Τον εαυτό μου ακόμα τον μαθαίνω, και μέσα από τα παραληρήματά μου ανακαλύπτω και κάτι άλλο που δεν το ήξερα! Και δε ζητώ από κανέναν να καταλαβαίνει τα πάντα! Αλλά με κάνει ευτυχισμένη το να ξέρω ότι προσπαθεί και θέλει να με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Κι αν αυτή τη στιγμή που μπαίνω στην πιο κρίσιμη δεκαετία της ζωής μου θα μπορούσα να αλλάξω κάτι σε ότι έχω ζήσει μέχρι τώρα, δε θα άλλαζα τίποτα, ούτε αυτά που με έχουν πληγώσει πολύ...Είναι όλα μες στο πρόγραμμα, μόνο που η ίδια αρνούμαι να μπω σε πρόγραμμα! Και τρελαίνομαι για τις εκπλήξεις, όσο τις φοβάμαι συνάμα! Δε θέλω να πέφτω μέσα όταν σκέφτομαι μια αρνητική εκδοχή, δε θέλω να επιβεβαιώνομαι σε πράγματα που δε μ' αρέσουν και φυσικά δεν επιδιώκω να είμαι πάντα η σωστή! Μπορώ να δεχτώ σχεδόν τα πάντα αν καταφέρεις να με πείσεις με αποδείξεις και επιχειρήματα,αλλά δε μπορώ να πάψω να αισθάνομαι... 
Έτσι λοιπόν....εγώ θα συνεχίσω να σε αγαπάω ανιδιοτελώς, ακόμα κι αν κάθε φορά κλέβεις ένα κομμάτι από την "αθωότητά" μου...